Stichting - Kunst aan de Muur - Archief: Eugène Ammann

Summer Nights   – een zomers mini-expositietje -

Toen mij werd gevraagd iets neer te hangen in het clublokaal, had ik geen idee van wat wèl en niet zou passen. Ik kwam binnen met tien schilderijen van verschillend formaat en liep gelukkig Henri tegen het lijf.
Uiteindelijk kozen we samen vier doeken uit en hebben we die opgehangen.
Dat stierenvechten een Spaanse aangelegenheid is? Ja, dat is me natuurlijk bekend, maar dat de eerste reactie zo, een Spaans feestje aan de muur…?  zou zijn? Dat vond ik toch goed aangevoeld. De keuze van de werkjes was volkomen toevallig tot stand gekomen. De titel -Zomerse nachten- refereert aan broeierigheid en sluimerende gevoelens. Warme kleuren, een licht erotische manier van afbeelden, het vage onbekende proberen uit te drukken in figuratieve aanwezigheid van met name vrouwen, intrigeren me. Ik ga bij het schilderen graag  uit van emoties zoals passie en eenzaamheid. Onder de ogenschijnlijk warme broeierigheid is het desolate van alle figuurtjes goed te voelen.
Met alle personages is wezenlijk iets aan de hand.
Verder is het voor mij erg belangrijk dat niet alles te zien is. Je hoeft de beschouwer niet voor de gek te houden met een keurige realistische weergave.
De beschouwer wil serieus genomen worden en kan zelf het ontbrekende gemakkelijk fantasievol invullen.
Iedereen voelt de wachtende houding van Date II wel aan, maar is de vrouw angstig, bedroefd, nerveus, verlaten? Waar wacht ze op? Ik had die dame ook om kunnen draaien, kijkend in de camera met een fijnbesnaard gezichtje.
Maar dat zou te gemakkelijk zijn geweest. Iets mystieks mag een summer night wel hebben. De voelbare spanning van wat niet zichtbaar is, is misschien nog wel belangrijker dan van wat wèl zichtbaar is.
 

In opzet gebruik ik altijd houtskool. Daarna zet ik een bepaald kleurenpalet op met een groot mes. Bij de meeste schilderijen komt geen kwast aan te pas.
Dan laat ik de verf drogen. De structuur van het doek is dan helemaal oneffen.
Als je daar een tweede laag overheen zet, beginnen de lijnen al gauw te vervagen tot kleurvlekken en blijven er tenslotte maar weinig lijnen over.
Sponzen, kranten; alles is te gebruiken om een bepaalde textuur te creëren.
Meestal werk ik kort en snel aan een schilderij en zet het dan weg.
Met te lang doorgaan smeer je kleuren dicht en krijg je een minder spontaan, fris uiterlijk. Op een ander moment volgt dan laag twee.
Op bovenstaande wijze zijn mijn schilderijen veelal figuratief en neigen ze naar het abstracte. The Black Widow is daar een leuk voorbeeld van.
Hoe weinig lijnen zijn er overgebleven en in hoeverre komt abstractie hier om de hoek kijken? Hoe dichterbij je staat, hoe minder duidelijk de messtreken worden.
Tot slot zijn twee dingen maar ècht van belang:
Het plezier dat je beleeft aan deze hobby en of je de beschouwer kunt raken?
 

Dat laatste hoop ik van harte. 
Eugène Ammann